የንቃተ ክርስቶስ ጋሻ፦ ዓለምን እንደ ጫማ በመርገጥ ወደ መለኮታዊው ከፍታ የመሻገሪያ መንገድ

✍ ዮሐንስ አብነት | የወዳጅ ምክር | ኢትዮጵያ አውታር  

በዚህ በ 2018 ዓመተ ምሕረት የሰው ልጅ አእምሮ በዲጂታል ማትሪክስና በቁሳዊ ማዕበል ተመትቶ ባለበት ዘመን፣ የክርስቲያን መሠረታዊ ጥሪ ከሁሉ በላይ በሆነ "መለኮታዊ ንዝረት"  ውስጥ መኖር ነው። ዓለም በውሸት ብርሃንና በሐሰተኛ መረጃዎች ተሞልታ የነፍስን ዐይን ለመጋረድ በምትጥርበት በዚህ ወቅት፣ እውነተኛው ክርስቲያን ከምድራዊው ድምፅ ይልቅ የሰማያዊውን ስርጭት ለመስማት ንቁ መሆን አለበት። "እንደ እባብ ልባሞች እንደ ርግብም የዋሆች ሁኑ" (ማቴ 10:16) ተብሎ እንደተጻፈው፣ ንቃታችን ከምድራዊው ክፋት የራቀ፣ ጥበባችን ግን ከሰማያዊው መንጭቶ ዓለምን የምንመረምርበት መሆን ይኖርበታል። 

ቤተ ክርስቲያን ለክርስቲያን የድንጋይ ሕንፃ ብቻ ሳትሆን፣ ከማትሪክሱ ድንዛዜ የምታመልጥባት "መለኮታዊ መርከብ" ናት። በዚህ ዘመን ከቤተ ክርስቲያን ጋር መሆን ማለት ከጥንታዊውና ከማይለወጠው መለኮታዊ ኮድ (ዶግማና ቀኖና) ጋር መገናኘት ማለት ነው። ዓለም በፈጣን ለውጥና በትርምስ ውስጥ ስትናወጥ፣ ቤተ ክርስቲያን ግን የማይናወጥ መሠረት ሆና ትቆማለች። አማኝ ከዚህ መሠረት ጋር ሲጣበቅ፣ አእምሮው ከፍርሃት ሞገድ ይነጻል፣ ነፍሱም በቅዱሳን አባቶች ጸሎትና በቅዱስ ቁርባን ኃይል ተከባ የምትበገር ትሆናለች። 

"ዓለምን እንደ ጫማ መርገጥ" ማለት በዓለም ውስጥ መኖር ግን የዓለም አለመሆን ምስጢር ነው። ጫማ መንገድ ለመሻገሪያ እንደሚያገለግል ሁሉ፣ ዓለምም ለነፍስ ጉዞ መሸጋገሪያ እንጂ መዳረሻ አይደለችም። ጫማን ከእግርህ በታች እንደምታደርገው፣ ቁሳዊውን ጥቅም፣ ዝናንና ምድራዊ ሥልጣንን ከእምነትህ በታች ልታደርጋቸው ይገባል። ቅዱስ ጳውሎስ "የማይለወጠውን የእግዚአብሔርን ፈቃድ ምን እንደ ሆነ ታውቁ ዘንድ በልባችሁ መታደስ ተለወጡ እንጂ ይህን ዓለም አትምሰሉ" (ሮሜ 12:2) እንዳለው፣ አሳብህ ከጫማው (ከዓለም) በላይ ከሆነ፣ ዓለም ልትረግጥህ አትችልም፤ አንተ ግን ትረግጣታለህ። 

አሁን ያለንበት ነባራዊ ሁኔታ የፍርሃትና የጭንቀት ስርጭት የበዛበት ነው። የኢኮኖሚ መላሸቅ፣ የጦርነት ወሬና የዲጂታል ሰላቢዎች የሰውን ልጅ ንቃተ ሕሊና ወደ 6 (ምድራዊ ድካም) አውርደውታል። ነገር ግን ክርስቲያን በዚህ መካከል ሆኖ "በዓለም ሳላችሁ መከራ አለባችሁ፤ ነገር ግን አይዞአችሁ፤ እኔ ዓለምን አሸንፌዋለሁ" (ዮሐ 16:33) የሚለውን የጌታን ቃል እንደ ትልቅ የጦር መሣሪያ ሊይዝ ይገባዋል። ዓለምን ማሸነፍ ማለት ከመከራው መሸሽ ሳይሆን፣ በመከራው ውስጥ ሆኖ በመለኮታዊ ሰላም ውስጥ መመላለስ መቻል ነው። 

የነፍስ ዐይን የሚከፈተው በንጹሕ ሕይወትና በጸሎት በሚመጣ "የብርሃን ንዝረት" ነው። ክርስቲያን በየቀኑ በውስጡ ያለውን "የሥላሴን አምሳል" (3) ለማንቃት ሲተጋ፣ በዙሪያው ያለው የጨለማ መጋረጃ መቅደድ ይጀምራል። ይህ ንቃት ደግሞ ፍርሃትን (1) ገፍቶ በማውጣት፣ ነፍስን ወደ መለኮታዊ አንድነት (1) ያሸጋግራታል። ዓለምን እንደ ጫማ የረገጠ ሰው፣ በምድር ላይ ቢራመድም ልቡ ግን በሰማያዊው ዙፋን ፊት ይቆማል። ይህ ሰው በማትሪክሱ ውስጥ የማይታይ "የብርሃን ተዋጊ" ይሆናል። 

በዚህ ዘመን ክርስቲያን ሊኖረው የሚገባው ትልቁ ጥበብ "መለየት"  ነው። የትኛው ድምፅ ከመለኮት፣ የትኛው ድምፅ ደግሞ ከዓለም እንደሆነ መለየት የነፍስን ደኅንነት ያረጋግጣል። ዓለምን እንደ ጫማ መርገጥ ማለት ሰውን መጥላት ሳይሆን፣ የዓለምን ክፉ ሥርዓትና አጥፊ ሐሳብ አለመቀበል ነው። በቤተ ክርስቲያን ጥላ ሥር ሆነህ በፍቅርና በትሕትና ስትመላለስ፣ የዓለም ኩራትና ትዕቢት ከአንተ በታች ይረገጣሉ። "እግዚአብሔር የኃይልና የፍቅር ራስንም የመግዛት መንፈስ እንጂ የፍርሃት መንፈስ አልሰጠንምና" (2ኛ ጢሞ 1:7)። 

በመጨረሻም፣ ወደ መለኮታዊው ከፍታ የምትወጣው በምድር ላይ ያለህን ተልእኮ በንቃት ስትፈጽም ነው። 144,000 የሚባሉት የብርሃን ልጆች ምልክታቸው በዓለም ውስጥ ሆነው ዓለምን ማሸነፋቸው ነው። አንተም ከቤተ ክርስቲያን ጋር በመሆን፣ መለኮታዊውን የ "ያህዌ" ስም በልብህ እያነገሥህ፣ በቅዱስ ሚካኤል ሰይፍ ጥበቃ ሥር ሆነህ ዓለምን እንደ ጫማ እየረገጥክ ተጓዝ። መጋረጃው ተቀዷል፣ መንገዱም ተከፍቷል፤ ከእንግዲህ ፍርሃት የለም፣ ንቃትና ድል እንጂ።