እውነትን የሚፈልግ ልብ - በጉልበቱ አይመካም፤ በወንድሙም አይፈርድም !!

✍ ዮሴፍ ኢትዮጵያ | አልፋና ዖሜጋ ዘተዋሕዶ

(ክፍል፲፩ ጠያቂ ትምህርት)

በምድረ በዳው ጽኑ ፀሐይ ስር፣ በዓባይ ወንዝ ዳርቻ በሚገኙት ሸለቆዎች ውስጥ፣ ስሙ ሲነሳ የሚያርድ የነበረ፣ ግርማው እንደ ሌሊት ጨለምታ የሚያስፈራ አንድ ሰው ነበር—ሙሴ ጸሊም። ይህ የዛሬው ታሪክ ስለ ተራ ወንበዴ መለወጥ አይደለም፤ ይልቁንም «እውነት» የተባለችው ሰማያዊት እሳት፣ አንድን እንደ ከሰል የጠቆረ ማንነት እንዴት ወደ መለኮታዊ አልማዝነት እንደቀየረች የሚተርክ፣ በምስጢርና በተአምር የተለበጠ አስተማሪ እውነት እንጅ!

​በአራተኛው መቶ ክፍለ ዘመን፣ የግብፅ በረሃዎች የጸጥታ መገኛ ሳይሆኑ የሞትና የሽብር አውድማ ነበሩ። ሙሴ ጸሊም—ያ ግዙፍና ኃያል ሰው—የምድሪቱ «ጥቁር ጥላ» ነበር። ሰባ ሰዎችን በገዛ እጆቹ የገደለ ሽፍታ፣ አንበሳን በባዶ እጁ አንቆ የሚጥል፣ ልቡ እንደ ድንጋይ የጠነከረ ግፈኛ፤ ጉልበተኛ።

​ነገር ግን አንድ ሌሊት፣ ሰማዩ በከዋክብት ተሞልቶ ሳለ፣ ይህ አንበሳ መሰል ሰው በዋሻው ደጃፍ ቆመ። በውስጡ አንድ የማይታወቅ ረሃብ ተቀሰቀሰ። ዓይኖቹን ወደ ሰማይ አቅንቶ እንዲህ ሲል ጮኸ፦

"አንቺ ፀሐይ ሆይ! አምላክ ከሆንሽ ንገሪኝ! አንተ ሰማይ ሆይ! ፈጣሪ ከሆንክ ተናገረኝ! እውነተኛው አምላክ ሆይ! ካለህ ራስህን ግለጥልኝ!" ይህ ጩኸት በምድረ በዳው አሸዋ ውስጥ ብቻ አልቀረም፤ የመለኮትን ጆሮ አንኳኳ። እውነትን የሚፈልግ ልብ ባዶነቱን ሲረዳ፣ ሰማይ ተአምሩን ማዘጋጀት ይጀምራል።

​ሙሴ ጸሊም፣ ያ የደም ጠረን የሚከተለው ሰው፣ አንድ ቀን ወደ ቅዱስ መቃርስ ገዳም ደረሰ። መነኮሳቱ ይህን ግዙፍ ጥላ ሲያዩ በድንጋጤ ተበተኑ። ነገር ግን ታላቁ አባ መቃርስ በጸጥታና በብርሃን ተሞልተው ቆሙ።

ሙሴ በፊታቸው ተንበረከከ። "እውነትን እፈልጋለሁ!" አላቸው። መቃርስም በዝምታ ተመለከቱት። ያ ዓለምን ያንቀጠቀጠ ሰው፣ በአንድ አረጋዊ ፊት ለፊት ቀለጠ። እውነት በንግግር ሳይሆን በግርማ ተገለጠችለት። በዚያች ቅጽበት፣ የሙሴ የነፍሱ ዐለት ተሰበረ፤ የንስሐም ፈሳሽ ከዓይኖቹ እንደ ጅረት ፈሰሰ።

ነገር ግን ዘመኑ ሁሉ ክፉ ልማድ ኖሮበታልና ​ንስሐ መግባት ብቻ በቂ አልነበረም። ሙሴ ጸሊም ወደ ገዳሙ ከገባ በኋላ፣ የድሮው ማንነቱ እንደ እባብ እየመጣ ይለክፈው ጀመር። ሌሊት ሌሊት የሚመጡት የዝሙትና የቁጣ አጋንንት ልቡን ሊያቃጥሉት ሞከሩ።

​እርሱ ግን አንድ ተአምራዊ መፍትሔ አገኘ። በትህትና ድል ማድረግ! ሌሊት መነኮሳቱ ተኝተው ሳለ፣ ማንም ሳያየው በጨለማ ወጥቶ፣ የሁሉንም መነኮሳት ማድጋ (የውኃ መቅጃ) እየወሰደ፣ ከሩቅ መንገድ ውኃ ቀድቶ በየደጃፋቸው ያቆም ነበር።

የዚህ ድርጊቱ ​ምስጢራዊነት «ድብቅ አገልግሎት» ሆኖ የነፍሱ መድኃኒት ሆነ። ያ ሰዎችን ሲገድል የነበረ እጅ፣ አሁን ለሰዎች ሳይታዘዝ ውኃ የሚቀዳ እጅ ሆነ። እውነትን ያገኘ ልብ፣ «እኔነትን» (Egoን) መቅበር እንዳለበት ተረዳ። የውኃው ጠብታዎች የነፍሱን እድፍ እያጠቡት መጡ።

​አንድ ቀን አንድ መነኩሴ ጥፋት አጥፍቶ መነኮሳቱ ሊፈርዱበት ተሰበሰቡ። ሙሴም አብሮ እንዲወስን እንዲመጣ ተጠራ። እርሱ ግን አንድ አስገራሚ ነገር አደረገ። አንድ አሮጌ ዘንቢል (አቁማዳ) ወስዶ በአሸዋ ሞላው፤ ከዚያም በዘንቢሉ የታችኛው ክፍል ትናንሽ ቀዳዳዎችን አበጀ።

​ዘንቢሉን ተሸክሞ ወደ መነኮሳቱ ጉባኤ ሲገባ፣ አሸዋው ከበስተጀርባው ይፈስ ነበር። "ይህ ምንድን ነው?" ብለው ሲጠይቁት፣ በረቂቅና በትህትና አንደበት እንዲህ አላቸው፦ ​"ኃጢአቴ ከኋላዬ እንደ አሸዋ ይፈሳል፤ እኔ ግን አላየውም። ዛሬ ደግሞ በወንድሜ ኃጢአት ላይ ለመፍረድ መጣሁ።" ይህች ቃል ከመብረቅ በላይ ነበረች። መነኮሳቱ አንገታቸውን ደፉ፤ ፍርዱም ወደ ምሕረት ተቀየረ። ሙሴ ጸሊም እውነትን ከነፍሱ ጋር አዋህዶ ነበር።

​አረማውያን (በርበሮች) ገዳሙን ሊወርሩ መጡ። ሙሴ ጸሊም ግን አሁንም ተአምራዊ ውሳኔ አስተላለፈ። "ሰይፍ የሚያነሱ በሰይፍ ይጠፋሉ" የሚለውን የጌታ ቃል በመከተል፣ ሊከላከል አልሞከረም።

​ሰባ ደቀ መዛሙርቱን ይዞ በሰላም ቆመ። ገዳዮቹ ደርሰው አንገቱን በሰይፍ ሲቆርጡት፣ ከሰማይ ሰባት የብርሃን አክሊላት ሲወርዱ ታዩ። ያ እንደ ከሰል የጠቆረው ሙሴ፣ አሁን እንደ ፀሐይ የሚያበራ «የብርሃን ዓምድ» ሆኖ አረፈ።

​"የሚፈልግ ያገኛል፥ መዝጊያውንም ለሚያንኳኳ ይከፈትለታል።" (ማቴ ፯፡፰)

​ለነፍስዎ የሚሆን ወሳኝ የሕይወት ጥያቄ እነሆ፦
​አንባቢ ሆይ! የሙሴ ጸሊም ታሪክ የሚነግርህ አንድ ትልቅ ምስጢር አለ። እግዚአብሔር የአንተን «ትላንት» አይመለከትም፤ የሚመለከተው ዛሬ «እውነትን የሚፈልገውን ልብህን» ነው።

ጥያቄው ይህ ነው፦ አንተ ዛሬ በሕይወትህ ውስጥ በጀርባህ የተሸከምከው «የኃጢአት አሸዋ» እየፈሰሰ እያለ፣ በሌላው ላይ ለመፍረድ ድንጋይ አንስተህ ይሆን? ወይስ እንደ ሙሴ ጸሊም፣ በዝምታና በድብቅ አገልግሎት የነፍስህን ማድጋ በሰማያዊ ውኃ ለመሙላት ዕለት ዕለት በስውር ትተጋለህ?